วารสารวิชาการทางการพยาบาลและวิทยาศาสตร์สุขภาพ

ผลการเปรียบเทียบความรู้ความเข้าใจและทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานระหว่างการใช้สื่อให้ความรู้การช่วยฟื้นคืนชีพแบบ 7 ขั้นตอนกับสื่อให้ความรู้การช่วยฟื้นคืนชีพแบบ 4 ขั้นตอน กรณีศึกษาประชาชนทั่วไปที่มารับบริการในโรงพยาบาลนาดูน จังหวัดมหาสารคาม

บัวบาน ปักการะโต — Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0700

วัตถุประสงค์: เพื่อเปรียบเทียบความรู้ความเข้าใจและทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานก่อนและหลังการอบรมภายในกลุ่ม และหลังการอบรมระหว่างกลุ่มที่ได้รับการสอนด้วยสื่อแบบ 4 ขั้นตอนที่พัฒนาจากภาพถ่ายจริงกับกลุ่มที่ได้รับการสอนด้วยสื่อแบบ 7 ขั้นตอนของสถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ

วิธีการศึกษา: การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง (two-group pretest–posttest non-equivalent control group design) กลุ่มตัวอย่างเป็นประชาชนอายุ 18–60 ปีที่มารับบริการในโรงพยาบาลนาดูน จังหวัดมหาสารคาม ระหว่างเดือนมิถุนายน 2565 – กรกฎาคม 2566 จำนวน 62 คน กำหนดขนาดตัวอย่างด้วยการวิเคราะห์อำนาจการทดสอบสำหรับเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยสองกลุ่มอิสระ คัดเลือกแบบต่อเนื่องตามเกณฑ์ และจัดเข้ากลุ่มตามช่วงเวลา ได้กลุ่มควบคุม (สื่อ 7 ขั้นตอน, n = 31) และกลุ่มทดลอง (สื่อ 4 ขั้นตอน, n = 31) ทั้งสองกลุ่มได้รับการบรรยาย การสาธิต และการสาธิตย้อนกลับกับหุ่นฝึกในรูปแบบและระยะเวลาเดียวกัน เครื่องมือเก็บข้อมูลคือแบบทดสอบความรู้ (KR-20 = .88) และแบบประเมินทักษะ วิเคราะห์ข้อมูลด้วย paired t-test และ independent t-test

ผลการศึกษา: หลังการอบรม คะแนนความรู้และทักษะของทั้งสองกลุ่มสูงกว่าก่อนการอบรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) คะแนนความรู้หลังการอบรมของกลุ่มทดลอง (M = 6.81, SD = 0.75) ไม่แตกต่างจากกลุ่มควบคุม (M = 6.77, SD = 1.20; p = .875) ส่วนคะแนนทักษะหลังการอบรมของกลุ่มทดลอง (M = 9.27, SD = 1.13) สูงกว่ากลุ่มควบคุม (M = 8.53, SD = 1.13) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 2.58, p = .012, Cohen’s d = 0.65)

สรุป: สื่อแบบ 4 ขั้นตอนที่ใช้ภาพถ่ายจริงให้ผลด้านความรู้เทียบเคียงกับสื่อมาตรฐาน และสัมพันธ์กับคะแนนทักษะที่สูงกว่า จึงเหมาะเป็นทางเลือกสำหรับการสอนประชาชนในบริบทชุมชนชนบท ควรปรับเนื้อหาให้สอดคล้องกับแนวทางปี 2025 และควรศึกษาต่อด้วยการทดลองแบบสุ่มที่วัดคุณภาพการกดหน้าอกและติดตามการคงอยู่ของทักษะ

การพัฒนารูปแบบการพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนในผู้ป่วยที่ได้รับยาละลายลิ้มเลือด ชนิด Heparin โดยใช้แบบประเมิน Heparin Modified Early Warning Signs (HMEWS) ในหออภิบาลผู้ป่วยหัวใจ โรงพยาบาลมหาสารคาม

วารุณี หาวิรส — Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์และปัญหาในการดูแลผู้ป่วยที่ได้รับยา Heparin ในหออภิบาลผู้ป่วยหัวใจ 2) พัฒนารูปแบบการพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนจากการได้รับยาละลายลิ้มเลือดโดยใช้แบบประเมิน Heparin Modified Early Warning Signs (HMEWS) กลุ่มผู้เข้าร่วมประกอบด้วยทีมสหสาขาวิชาชีพ จำนวน 10 คน พยาบาลวิชาชีพในหออภิบาลผู้ป่วยหัวใจ จำนวน 18 คน และผู้ป่วยโรคหัวใจที่ได้รับยา Heparin จำนวน 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบบันทึกข้อมูลพื้นฐานและข้อมูลทางคลินิก แบบประเมิน HMEWS แบบตรวจสอบการปฏิบัติตามแนวทาง แบบสอบถามความพึงพอใจ และแนวคำถามสำหรับการสนทนากลุ่มและการสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์โดยการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า ก่อนการพัฒนา ยังไม่มีแนวทางการดูแลที่เป็นมาตรฐานเดียวกัน การเฝ้าระวังภาวะแทรกซ้อนยังไม่เป็นระบบ และการสื่อสารในทีมสหสาขาวิชาชีพยังมีข้อจำกัด ภายหลังการพัฒนารูปแบบ พบว่า รูปแบบการพยาบาลประกอบด้วย 3 ขั้นตอนหลัก ได้แก่ การประเมินความเสี่ยงโดยใช้ HMEWS การจัดการดูแลตามระดับความเสี่ยง และการติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง ผลการนำรูปแบบไปใช้พบว่า การปฏิบัติตามแนวทางอยู่ในระดับสูงมาก โดยรายการส่วนใหญ่มีการปฏิบัติครบถ้วนร้อยละ 100 และพยาบาลมีความพึงพอใจต่อรูปแบบในระดับมากที่สุด นอกจากนี้ ผลการสนทนากลุ่มพบว่า HMEWS ช่วยให้การประเมินผู้ป่วยมีความเป็นระบบ สนับสนุนการตัดสินใจทางคลินิก และเพิ่มประสิทธิภาพการสื่อสารในทีมสหวิชาชีพ

สรุปได้ว่า รูปแบบการพยาบาลโดยใช้แบบประเมิน HMEWS สามารถยกระดับคุณภาพการพยาบาล เพิ่มความปลอดภัยของผู้ป่วย และมีความเหมาะสมในการนำไปใช้ในหออภิบาลผู้ป่วยหัวใจ

การศึกษาผลการใช้เครื่องมือเพื่อการปรับขนาดยาให้เหมาะสมสำหรับผู้ป่วยที่มีการทำงานของไตบกพร่อง โรงพยาบาลสิรินธร จังหวัดขอนแก่น

ปุณฑริกร รุ่งรัตนกสิน, ศุภวัฒนา ผาพันธ์ — Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0700

โรคไตเรื้อรังเป็นปัญหาสาธารณสุขสำคัญที่พบมากขึ้นในผู้ป่วยใน และยาหลายรายการจำเป็นต้องปรับขนาดตามการทำงานของไตเพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วย การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแนวทางการทำงานของเภสัชกรในการดูแลผู้ป่วยในที่ได้รับยาที่ต้องปรับขนาดตามการทำงานของไต และเพื่อศึกษาผลก่อนและหลังการใช้เครื่องมือปรับขนาดยาดังกล่าว ที่โรงพยาบาลสิรินธร จังหวัดขอนแก่น เป็นการวิจัยเชิงทดลองแบบกึ่งทดลอง (Quasi-Experimental research) กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยในของโรงพยาบาลสิรินธร จังหวัดขอนแก่น ยกเว้นหอผู้ป่วยกุมารเวชกรรมและหอผู้ป่วยทารกแรกเกิด จำนวนก่อนใช้เครื่องมือ 690 ราย และหลังใช้เครื่องมือ 328 ราย เครื่องมือที่พัฒนาขึ้นมี 3 ส่วน ได้แก่ (1) แบบรายงานค้นหาผู้ป่วยไตบกพร่องที่แสดงค่า eGFR และ CrCl คำนวณอัตโนมัติในระบบ HOSxP (2) สติกเกอร์ฉลากยาแสดงค่า eGFR CrCl และค่า CrCl ที่ควรเริ่มปรับขนาดยา และ (3) คู่มือการปรับขนาดยาตามการทำงานของไตสำหรับผู้ป่วยโรงพยาบาลสิรินธร วิเคราะห์ความเหมาะสมของขนาดยาก่อนและหลังใช้เครื่องมือด้วยสถิติ Chi-square หรือ Fisher's exact test และวิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปของผู้ป่วยด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการศึกษาพบว่า จากจำนวนครั้งที่ผู้ป่วยได้รับยาที่ต้องปรับขนาดตามการทำงานของไตทั้งหมด 1,013 ครั้งก่อนใช้เครื่องมือ และ 616 ครั้งหลังใช้เครื่องมือ สัดส่วนการได้รับยาในขนาดที่เหมาะสมเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติจากร้อยละ 68.41 เป็นร้อยละ 80.36 (p < 0.001) แพทย์ยอมรับคำแนะนำของเภสัชกรในการปรับขนาดยาร้อยละ 48.48 และผู้ใช้งานมีความพึงพอใจต่อแนวทางและเครื่องมือในภาพรวมระดับมากที่สุด (คะแนนเฉลี่ย 4.50 จาก 5 คะแนน) สรุปได้ว่า การพัฒนาเครื่องมือและแนวทางการทำงานของเภสัชกรสามารถเพิ่มความเหมาะสมของการใช้ยาในผู้ป่วยที่มีภาวะไตบกพร่องได้อย่างมีประสิทธิภาพ สนับสนุนบทบาทเชิงรุกของเภสัชกร และมีส่วนช่วยยกระดับความปลอดภัยด้านการใช้ยาของผู้ป่วยในโรงพยาบาล