วารสารโรงพยาบาลพหลพลพยุหเสนา

ผลของโปรแกรมการนิเทศแบบมีส่วนร่วมด้วยคู่มืออิเล็กทรอนิกส์ต่อการรับรู้กระบวนการพยาบาลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลตติยภูมิแห่งหนึ่ง

วาริตา ศรีชัย — 2026-05-25

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการนิเทศแบบมีส่วนร่วมด้วยคู่มืออิเล็กทรอนิกส์ต่อการรับรู้กระบวนการพยาบาลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลตติยภูมิแห่งหนึ่ง

วิธีการวิจัย: เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลัง กลุ่มตัวอย่างคือพยาบาลวิชาชีพปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยศัลยกรรมและอายุรกรรม จำนวน 80 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 40 คน และกลุ่มควบคุม40 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการนิเทศแบบมีส่วนร่วมด้วยคู่มืออิเล็กทรอนิกส์ระยะเวลา 8 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการนิเทศแบบปกติเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามการรับรู้กระบวนการพยาบาลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการทดสอบค่าที

ผลการวิจัย: กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยการรับรู้กระบวนการพยาบาลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองหลังใช้โปรแกรมสูงกว่าก่อนใช้โปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (4.19±0.27 และ 3.44±0.23; p<0.001) และมีคะแนนเฉลี่ยสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (4.19±0.27 และ 3.47±0.26; p<0.001) โดยระดับการรับรู้ของกลุ่มทดลองอยู่ในระดับมาก ส่วนกลุ่มควบคุมอยู่ในระดับปานกลาง

สรุปผล: โปรแกรมการนิเทศแบบมีส่วนร่วมด้วยคู่มืออิเล็กทรอนิกส์ทำให้เกิดการรับรู้กระบวนการพยาบาลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง โดยเฉพาะด้านการวินิจฉัยทางการพยาบาลในการจัดลำดับความสำคัญและ ความรุนแรงเพื่อจัดการแก้ปัญหาที่สอดคล้องกับปัญหาในผู้ป่วยโรคหลอดเลือด ผู้บริหารควรใช้โปรแกรมนี้อย่างต่อเนื่อง เพื่อให้เกิดการรับรู้กระบวนการพยาบาลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่เพิ่มขึ้น

ผลของโปรแกรมการจัดการบริการนัดหมายผ่านแอปพลิเคชันฮุกกะ ต่อคุณภาพบริการ ตามการรับรู้ของบุคลากรพยาบาล สำหรับแผนกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลตติยภูมิแห่งหนึ่ง

กุลฉัตต ฮั่วจั่น — 2026-05-25

วัตถุประสงค์: เพื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยคุณภาพบริการตามการรับรู้ของบุคลากรพยาบาลที่ได้รับโปรแกรมการจัดการบริการนัดหมายผ่านแอปพลิเคชันฮุกกะ กับกลุ่มควบคุมที่ได้ปฏิบัติงานตามปกติ

วิธีการวิจัย: การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลัง ดำเนินการวิจัยระหว่างเดือนธันวาคม 2567–กุมภาพันธ์ 2568 กลุ่มตัวอย่างคือบุคลากรพยาบาลงานผู้ป่วยนอกอายุรกรรมและงานผู้ป่วยนอกศัลยกรรมโรงพยาบาลตติยภูมิแห่งหนึ่ง จังหวัดราชบุรี จำนวน 54 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 27 คน และกลุ่มควบคุม 27 คน เลือกตัวอย่างแบบเจาะจง เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามคุณภาพบริการตามการรับรู้ของบุคลากรพยาบาล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการทดสอบค่าที

ผลการวิจัย: ข้อมูลส่วนบุคคลของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีลักษณะใกล้เคียงกัน หลังเข้าร่วมโปรแกรม การจัดการบริการนัดหมายผ่านแอปพลิเคชันฮุกกะ กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยคุณภาพบริการตามการรับรู้ของบุคลากรพยาบาลมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (4.16±0.41 และ 3.19±0.45; p<0.001) และเพิ่มขึ้นจากก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (2.96±0.58 และ 4.16±0.41; p<0.001)

สรุปผล: การจัดการบริการด้านการใช้เทคโนโลยีบูรณาการเข้ากับแนวคิดการนัดหมายด้วยแอปพลิเคชัน มีส่วนช่วยให้ผู้รับบริการมาตามวันนัดหมายและตามเวลานัดหมายได้ ทำให้ผู้รับบริการเข้าถึงการรับบริการได้ง่ายขึ้นและส่งผลถึงคุณภาพในการให้บริการ

ผลของโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะและทัศนคติในการป้องกันการติดเชื้อในหอผู้ป่วยของพยาบาลวิชาชีพ

ชลิดา เกียรติดิลกรัฐ — 2026-07-07

วัตถุประสงค์: เพื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยของสมรรถนะและทัศนคติในการป้องกันการติดเชื้อในหอผู้ป่วยของพยาบาลวิชาชีพระหว่างก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะและทัศนคติในการป้องกันการติดเชื้อในหอผู้ป่วยของพยาบาลวิชาชีพ

วิธีการวิจัย: การวิจัยแบบกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลัง กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลวิชาชีพปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยของโรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 19 จำนวน 30 คน คัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบประเมินสมรรถนะและทัศนคติในการป้องกันการติดเชื้อ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการทดสอบลำดับที่โดยเครื่องหมายของวิลค็อกซัน และการทดสอบค่าทีแบบไม่เป็นอิสระต่อกัน

ผลการวิจัย: หลังการเข้าร่วมโปรแกรมพยาบาลวิชาชีพมีคะแนนเฉลี่ยสมรรถนะด้านการป้องกันการติดเชื้อเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (4.25±0.58 และ 3.88±0.51; p=0.031) ทัศนคติเกี่ยวกับการป้องกันการติดเชื้อดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (4.25±0.35 และ 3.97±0.48; p=0.017) ส่วนสมรรถนะด้านการเฝ้าระวังการติดเชื้อเพิ่มขึ้น แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (4.00±0.66 และ 3.80±0.48; p=0.170)

สรุปผล: โรงพยาบาลหรือหน่วยบริการสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการจัดอบรมเพื่อพัฒนาบุคคลากรทั้งพยาบาลควบคุมการติดเชื้อประจำหอผู้ป่วยพยาบาลวิชาชีพ และเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องเพื่อพัฒนาระบบการป้องกันการแพร่กระจายเชื้อต่อไป อย่างไรก็ตามด้านการเฝ้าระวังการติดเชื้อควรเพิ่มกิจกรรมและกำกับติดตามผลระยะยาวต่อไป

การศึกษาการเกิดเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ทางหัวใจและหลอดเลือดที่ 6 สัปดาห์ในผู้ป่วยที่มี HEART Score ต่ำที่ได้รับการจำหน่ายจากห้องฉุกเฉิน

สุภัทรชา มณีเพชร — 2026-08-04

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาการเกิดเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ทางหัวใจและหลอดเลือด (majoradverse cardiovascular events, MACE) ภายใน 6 สัปดาห์ ในผู้ป่วยที่มี HEART Score ต่ำ และได้รับการจำหน่ายจากห้องฉุกเฉิน รวมถึงศึกษาการกลับมารักษาซ้ำและปัจจัยที่สัมพันธ์กับการเกิด MACE

วิธีการวิจัย: เป็นการศึกษากลุ่มประชากรตามการสังเกตแบบไปข้างหน้า ในผู้ป่วยอายุ 18 ปีขึ้นไป ที่มาด้วยอาการเจ็บหน้าอกที่ห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลพหลพลพยุหเสนา ระหว่างเดือนเมษายน – พฤศจิกายน 2568 โดยคัดเลือกผู้ป่วยที่มี HEART Score ต่ำ (0–3 คะแนน) และได้รับการจำหน่ายกลับบ้าน ติดตามผลลัพธ์ที่ 6 สัปดาห์ ผ่านการโทรศัพท์และตรวจสอบฐานข้อมูลโรงพยาบาล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การทดสอบของฟิชเชอร์และการทดสอบแมนน์-วิทนีย์ยู

ผลการวิจัย: ผู้ป่วยจำนวน 161 ราย มีอายุเฉลี่ย 49.7±16.8 ปี เป็นเพศหญิง ร้อยละ 54.7 ไม่มีโรคประจำตัวร้อยละ 57.1 พบอัตราการเกิด MACE ภายใน 6 สัปดาห์ ร้อยละ 1.2 (2 ราย) ประกอบด้วย ST-elevation myocardial infarction (STEMI) 1 ราย และ Non-ST-elevation myocardial infarction (NSTEMI) 1 ราย มีผู้ป่วยกลับมารักษาซ้ำร้อยละ 16.1 โดยส่วนใหญ่เป็นโรคที่ไม่เกี่ยวข้องกับหัวใจและหลอดเลือด การมีโรคประจำตัวเป็นเบาหวานมีความสัมพันธ์กับการเกิด MACE อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.020)

สรุปผล: HEART Score เป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการคัดกรองผู้ป่วยที่มาด้วยอาการเจ็บหน้าอกใน ห้องฉุกเฉิน โดยผู้ป่วยที่มี HEART Score ต่ำมีอัตราการเกิด MACE ต่ำ อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยที่มีโรคประจำตัวเป็นเบาหวานร่วมด้วยอาจต้องการการติดตามอย่างใกล้ชิด แม้จะมีคะแนนต่ำ

ผลกระทบของการใช้แอมเฟตามีนในหญิงตั้งครรภ์เดี่ยวต่อผลลัพธ์ของมารดา และทารกแรกเกิดโดยการศึกษาแบบย้อนหลังในโรงพยาบาลพหลพลพยุหเสนา กาญจนบุรี

ไพลิน ตันโชติเวช — 2026-08-11

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลกระทบต่อมารดาและทารกแรกเกิดในหญิงตั้งครรภ์เดี่ยวที่ใช้แอมเฟตามีน

วิธีการวิจัย: เป็นการศึกษาแบบย้อนหลัง โดยรวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียนของหญิงตั้งครรภ์เดี่ยวที่มาคลอด ณ โรงพยาบาลพหลพลพยุหเสนา จังหวัดกาญจนบุรี ระหว่างวันที่ 1 มกราคม 2563 ถึง 31 ธันวาคม 2567 จำนวน 200 ราย แบ่งเป็นกลุ่มที่ตรวจพบแอมเฟตามีนในปัสสาวะ จำนวน 100 ราย และกลุ่มควบคุม 100 ราย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมาน

ผลการวิจัย: หญิงตั้งครรภ์ที่ใช้แอมเฟตามีนมีอัตราการไม่ฝากครรภ์สูงกว่ากลุ่มควบคุม (ร้อยละ 48.00 และ 3.00; p<0.001) ด้านผลลัพธ์ของมารดาหญิงตั้งครรภ์ที่ใช้แอมเฟตามีนมีอัตราการคลอดบุตรเองทางธรรมชาติสูงกว่ากลุ่มควบคุม (ร้อยละ75.00 และ 56.00; p=0.005) พบอัตราการเสียเลือดหลังคลอดน้อยกว่ากลุ่มควบคุม (187.50 และ 238.16 มล., p=0.032) พบภาวะครรภ์เป็นพิษสูงกว่า (ร้อยละ 22.00 และ 2.00, p<.001) และอัตราการคลอดก่อนกำหนดสูงกว่า (ร้อยละ 42.00 และ 8.00; p<.001) ด้านผลลัพธ์ของทารกมีน้ำหนักแรกเกิดต่ำกว่า (2,689.61±540.12 และ 3,091.04±460.82 กรัม; p<.001) และเส้นรอบวงศีรษะเล็กกว่า (32.28±1.66 และ 33.62±2.33 ซม.; p<.001) เมื่อวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกพหุตัวแปรพบว่าการคลอดก่อนกำหนด (aOR 0.14; 95% CI 0.06-0.36; p<0.001) และภาวะครรภ์เป็นพิษ (aOR 0.04; 95% CI 0.01–0.23; p<0.001) มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อควบคุมปัจจัยกวน

สรุปผล: การใช้แอมเฟตามีนในหญิงตั้งครรภ์เดี่ยวส่งผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์ทั้งต่อมารดาและทารกอย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ ภาวะครรภ์เป็นพิษการคลอดก่อนกำหนดและกลุ่มอาการถอนยาในทารกแรกเกิดควรมีนโยบายคัดกรองสารเสพติดในหญิงตั้งครรภ์และพัฒนาแนวทางการดูแลแบบสหสาขาวิชาชีพ

ผลของการฝึกการทรงตัวต่อความสามารถในการเคลื่อนไหวของผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อม โรงพยาบาลกระทุ่มแบน

วราพร ปัญญาวงศ์ — 2026-08-19

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาระดับความสามารถในการทรงตัว ความสามารถในการเคลื่อนไหวเปรียบเทียบก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรมตารางสี่สหายและความพึงพอใจหลังใช้งานโปรแกรมตารางสี่สหายของผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อม โรงพยาบาลกระทุ่มแบน

วิธีการวิจัย: งานวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียว วัดผลก่อนและหลัง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อมที่มารับบริการในแผนกกายภาพบำบัด ได้รับโปรแกรมออกกำลังกายด้วยตารางสี่สหายเป็นเวลา 8 สัปดาห์ ประเมินความสามารถในการทรงตัวด้วย Timed Up and Go test (TUGT) และการเคลื่อนไหวด้วย Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) ก่อนและหลังการเข้าร่วมโปรแกรม และประเมินความพึงพอใจหลังจบโปรแกรม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการทดสอบค่าทีแบบไม่เป็นอิสระต่อกันและการทดสอบลำดับที่โดยเครื่องหมายของวิลค็อกซัน

ผลการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างเพศหญิง 14 คน หลังเข้าร่วมโปรแกรมพบว่า ความสามารถในการทรงตัวดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (TUGT 9.47±1.36 และ 12.21±2.49 วินาที; p<0.001) และความสามารถในการเคลื่อนไหวดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ 4 ด้าน จาก 5 ด้าน ได้แก่ ความเจ็บปวด อาการอื่น ๆ การทำกิจวัตรประจำวัน และคุณภาพชีวิตที่เกี่ยวข้องกับเข่า (p<0.001, p=0.002, p=0.001 และ p=0.009 ตามลำดับ) นอกจากนี้ ความพึงพอใจต่อโปรแกรมอยู่ในระดับพึงพอใจมากที่สุด (ร้อยละ 98.57)

สรุปผล: โปรแกรมฝึกการทรงตัวด้วยตารางสี่สหายช่วยเพิ่มความสามารถในการทรงตัวและการเคลื่อนไหวในผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อม และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในงานกายภาพบำบัดได้ ในอนาคตควรศึกษาด้วยกลุ่มตัวอย่างที่ใหญ่ขึ้น มีกลุ่มเปรียบเทียบ และติดตามผลระยะยาวเพื่อยืนยันประสิทธิผลของโปรแกรม