มุมมองของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียต่อผลกระทบและการจัดการนักท่องเที่ยวชาวอิสราเอลในเกาะพะงัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษามุมมองของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียต่อผลกระทบจากการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวอิสราเอลในพื้นที่เกาะพะงัน และ 2) ศึกษาแนวทางการจัดการนักท่องเที่ยวชาวอิสราเอลในพื้นที่เกาะพะงันจากมุมมองของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงและการคัดเลือกแบบลูกโซ่ กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 40 คน ได้แก่ ผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว เจ้าหน้าที่ภาครัฐ ผู้นำชุมชน ประชาชนในพื้นที่ และนักท่องเที่ยว เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ การศึกษาข้อมูลเอกสารร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและสังเคราะห์แนวทางการจัดการที่เหมาะสมกับบริบทของเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ภายใต้กรอบแนวคิดทฤษฎีผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (Stakeholder Theory) และทฤษฎีการแลกเปลี่ยนทางสังคม (Social Exchange Theory) ผลการวิจัยพบว่า ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียมองว่านักท่องเที่ยวชาวอิสราเอลสร้างประโยชน์ทางเศรษฐกิจจากการพำนักระยะยาวและกำลังซื้อสูง แต่ก่อให้เกิดต้นทุนด้านสังคม วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม และความปลอดภัยเพิ่มขึ้น แนวทางการจัดการนักท่องเที่ยวชาวอิสราเอลบนเกาะพะงันตามทฤษฎีผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย มุ่งเน้นการบังคับใช้กฎหมายปราบปรามธุรกิจนอมินีและจัดระเบียบการพำนักที่โปร่งใส พัฒนาระบบความร่วมมือเชิงป้องกันเพื่อความปลอดภัยบนท้องถนน และการจัดโซนนิ่งพื้นที่กิจกรรมควบคู่กับการสื่อสารจารีตประเพณีหลายภาษา เพื่อลดความขัดแย้งทางสังคมและสร้างการอยู่ร่วมกันข้ามวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นลิขสิทธิ์ของ Thai Journal of Leisure and Recreat และได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตCreative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)
สามารถอ่านและใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางวิชาการ เช่น การศึกษา การวิจัย หรือการอ้างอิง โดยต้องให้เครดิตแก่ผู้แต่งและวารสารอย่างถูกต้อง
ห้ามนำบทความไปใช้เชิงพาณิชย์ หรือดัดแปลงบทความโดยไม่ได้รับอนุญาต
ข้อความและความเห็นในบทความเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้แต่งแต่ละท่าน
ความรับผิดชอบต่อเนื้อหาและความถูกต้องของบทความเป็นของผู้แต่งแต่ละท่านโดยตรง
การนำบทความไปเผยแพร่ซ้ำในลักษณะอื่นนอกเหนือจากที่ระบุ ต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
เอกสารอ้างอิง
นิพล เชื้อเมืองพาล. (2569). การพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากด้วยนวัตกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในแหล่งท่องเที่ยวชุมชนเชิงวัฒนธรรมไทย-จีน ชุมชนบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม. วารสารปราชญ์ประชาคม, 4(1), 229-248.
ปทิดา โมราศิลป์ วีระศักดิ์ คงฤทธิ์ และอภิวัฒน์ อายุสุข. (2562). การเติบโตของเศรษฐกิจท่องเที่ยวและปัญหาการกระจายรายได้ในเกาะพะงัน. วารสารวิทยาการจัดการ, 6(2), 329–346.
ศุภัทรชญา วีระกูล และวชิรวิชญ์ อิทธิธนาศุภวิชญ์. (2568). แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวอย่างปลอดภัย ในพื้นที่เกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการบริหารงานยุติธรรม, 1(1), 1–15.
สารภี ธิติภาทร และวัชรากร มยุรี. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจกลับมาท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวในเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 18(2), 189-206.
เอกชัย ชำนินา. (2563). การจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวในจังหวัดภูเก็ต. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(8). 174-189.
Ap, J. (1992). Residents' perceptions on tourism impacts. Annals of Tourism Research, 19(4), 665–690.
Blau, P. M. (1964). Exchange and power in social life. New York: Wiley
Bloomberg. (2026). Thailand presses Israeli ambassador over badly behaved tourists. The Star. https://www.thestar.com.my/aseanplus/aseanplus-news/2026/09/09/thailand-presses-israeli-ambassador-over-badly-behaved-tourists
Chaitanya, A. V. K., & Swain, S. K. (2024). Economic leakages in tourism: A comprehensive review of theoretical and empirical perspectives. Tourism Economics, 30(5), 1306–1323.
Cole, D. N. (2019). Managing the environmental impacts of recreation in protected areas: Past, present and future. Journal of Environmental Management, 234, 321–328. https://doi.org/10.1016/j.jenvman.2018.12.106
Doxey, G. V. (1975). A causation theory of visitor-resident irritants: Methodology and research inferences. In 6th Annual Conference Proceedings of the Travel Research Association (pp. 195–198). Travel Research Association.
Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A stakeholder approach. Pitman.
Hampton, M. P. (2010). Enclaves and ethnic ties: The local impacts of Singaporean cross-border tourism in Malaysia and Indonesia. Singapore Journal of Tropical Geography, 31(2), 240–254.
Harper, S. (2018). Outdoor recreation management: Theory and application (3rd ed.). Routledge.
Homans, G. C. (1958). Social behavior as exchange. American Journal of Sociology, 63(6), 597–606.
Kamnuansilpa, P., & Jinhirun, P. (2015). Tourism and solid waste management on Koh Pha-ngan: An exploratory study. Journal of Humanities and Social Sciences, Khon Kaen University, 32(1), 165–188.
Khaosod English. (2025, October 11). Thai officers probe Israeli visitor concerns on Koh Phangan. Khaosod English. https://www.khaosodenglish.com/news/2025/10/11/thai-officers-probe-israeli-visitor-concerns-on-koh-phangan/
Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (1985). Naturalistic inquiry. Sage.
Maoz, D. (2007). Backpackers’ motivations: The role of culture and nationality. Annals of Tourism Research, 34(1), 122–140.
Noy, C., & Cohen, E. (Eds.). (2005). Israeli backpackers: From tourism to rite of passage. State University of New York Press.
Ploadaksorn, P., Angkananon, K., & Damrongsakmethee, T. (2023). Digital marketing for promoting yoga tourism on Kho Phangan, Thailand. GeoJournal of Tourism and Geosites, 50(4), 1400–1410.
Saito, H., & Ruhanen, L. (2017). Power in tourism stakeholder collaborations: Power types and power holders. Journal of Hospitality and Tourism Management, 31, 189–196.
Sheehan, L. R., & Ritchie, J. R. B. (2005). Destination stakeholders: Exploring identity and salience. Annals of Tourism Research, 32(3), 711–734.
Skiniti, G., Lilli, M., Skarakis, N., Tournaki, S., Nikolaidis, N., & Tsoutsos, T. (2024). A holistic approach for tourism carrying capacity estimation in sensitive ecological areas. Environment, Development and Sustainability, 26(12), 31971–31995.
White, D. D., Virden, R. J., & van Riper, C. J. (2016). Effects of recreation specialization and place attachment on evaluation of management practices in a natural setting. Environmental Management, 57(3), 542–555. https://doi.org/10.1007/s00267-015-0628-y