บทบาทของกิจกรรมนันทนาการและการใช้เวลาว่างในการส่งเสริมกิจกรรมทางกายและลดพฤติกรรมเนือยนิ่ง

บทคัดย่อ

การส่งเสริมกิจกรรมทางกายมักมุ่งเน้นไปที่การออกกำลังกายและกีฬาที่มีรูปแบบชัดเจน อย่างไรก็ตาม เวลาว่างเป็นหนึ่งในหลายมิติของชีวิตประจำวัน นอกเหนือจากการทำงาน การเดินทาง และงานบ้าน ที่บุคคลสามารถเลือกเคลื่อนไหวร่างกายได้ด้วยตนเอง บทความปริทัศน์เชิงพรรณนานี้ สังเคราะห์หลักฐานจากการสืบค้นวรรณกรรมอย่างมีโครงสร้าง เพื่ออธิบายว่ากิจกรรมนันทนาการและการใช้เวลาว่างมีบทบาทในการส่งเสริมกิจกรรมทางกายและลดพฤติกรรมเนือยนิ่งได้อย่างไร บทความนี้จำแนกความแตกต่างระหว่างนันทนาการโดยทั่วไป ซึ่งครอบคลุมทั้งกิจกรรมที่มีการเคลื่อนไหวร่างกายและกิจกรรมเนือยนิ่งกับนันทนาการเชิงรุก อธิบายความสัมพันธ์แบบซ้อนทับกันระหว่างกิจกรรมทางกาย กิจกรรมทางกายในเวลาว่าง นันทนาการเชิงรุก การออกกำลังกาย และกีฬา และระบุกลไก 6 ประการที่กิจกรรมนันทนาการเชิงรุกอาจช่วยลดอุปสรรคต่อการมีกิจกรรมทางกาย ได้แก่ การสร้างโอกาสในการเคลื่อนไหวที่เข้าถึงได้ ความสนุกสนานและแรงจูงใจภายใน การมีส่วนร่วมของสังคมและครอบครัว การปรับรูปแบบให้สอดคล้องกับวัยและสมรรถภาพที่แตกต่างกัน การสะสมกิจกรรมทางกายนอกบริบทการออกกำลังกายที่เป็นทางการ และการเข้าถึงบุคคลกลุ่มอื่นนอกเหนือจากผู้ที่ออกกำลังกายเป็นประจำ จากนั้น บทความนี้ได้จำแนกความแตกต่างระหว่างการขาดกิจกรรมทางกายและพฤติกรรมเนือยนิ่ง พร้อมทั้งนำเสนอว่านันทนาการเชิงรุกอาจช่วยทั้งสร้างการเคลื่อนไหวและทดแทนพฤติกรรมการนั่งเนือยนิ่ง หลักฐานซึ่งส่วนใหญ่มาจากการศึกษาเชิงสังเกตบ่งชี้ว่า กิจกรรมทางกายระดับเบามีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงในการเสียชีวิตที่ลดลงและตัวชี้วัดด้านระบบหัวใจหลอดเลือดและเมแทบอลิซึมบางประการที่ดีขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใช้ทดแทนช่วงเวลาที่มีพฤติกรรมเนือยนิ่ง อย่างไรก็ตาม กิจกรรมดังกล่าวต้องใช้เวลามากกว่า และมิได้เทียบเท่ากับกิจกรรมทางกายระดับปานกลางถึงหนักในทุกมิติ โดยเฉพาะด้านสมรรถภาพทางกาย ภาวะไขมันสะสม และผลลัพธ์ทางระบบหัวใจและหลอดเลือด บทความนี้จึงเสนอแนวทางความต่อเนื่อง 3 ระดับ ซึ่งปรับประยุกต์จากแนวทางแบบขั้นบันได ได้แก่ การลดเวลาว่างที่มีพฤติกรรมเนือยนิ่ง การเพิ่มเวลาว่างเชิงรุกในภาพรวม และการเพิ่มความหนักของกิจกรรมเมื่อสามารถทำได้ ท้ายที่สุด บทความนี้นำเสนอเป็นข้อเสนอเชิงนโยบาย ซึ่งแยกจากข้อสรุปเชิงประจักษ์ว่าสมาคมวิชาชีพและวิชาการด้านนันทนาการสามารถมีบทบาทในงานด้านสาธารณสุขผ่านบทบาทสำคัญ 5 ประการ ได้แก่ การผลักดันนโยบาย การแปลงหลักฐานเชิงประจักษ์สู่การปฏิบัติ การพัฒนาศักยภาพกำลังคน การประสานความร่วมมือข้ามภาคส่วน และการประเมินผล ทั้งนี้ บริการด้านนันทนาการควรได้รับการพิจารณาให้เป็นองค์ประกอบสำคัญของระบบกิจกรรมทางกายในระดับประชากร