ความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ของภาวะพัฒนาการทางด้านภาษาล่าช้าของเด็กอายุ 18-30 เดือน ในอำเภอพาน จังหวัดเชียงราย

กฤษดา พละทรัพย์

ผู้แต่ง

กฤษดา พละทรัพย์ โรงพยาบาลพาน จังหวัดเชียงราย

คำสำคัญ:

ภาวะพัฒนาการทางด้านภาษาล่าช้า, เด็กอายุ 18-30 เดือน, ปัจจัยเสี่ยง, อำเภอพานจังหวัดเชียงราย

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยนี้เป็นการศึกษาเชิงวิเคราะห์แบบภาคตัดขวาง (Analytical cross-sectional study) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ของภาวะพัฒนาการทางด้านภาษาล่าช้าของเด็กอายุ 18-30 เดือน ในอำเภอพาน จังหวัดเชียงราย

มีผู้เข้าร่วมการศึกษาวิจัยทั้งสิ้น 243 ราย ที่ไม่มีโรคประจำตัวเกี่ยวข้องกับภาวะพัฒนาการทางด้านภาษาล่าช้า ซึ่งเข้ามารับการตรวจรักษาโรคทั่วไปที่โรงพยาบาลพานหรือตรวจติดตามพัฒนาการที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหรือเข้ารับการศึกษาที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในอำเภอพาน จากนั้นคัดกรองด้วยเครื่องมือ Ramathibodi Language Development Questionnaire (RLDQ) มีผู้เข้าร่วมการศึกษาวิจัยที่ผลการคัดกรองเข้าข่ายภาวะพัฒนาการทางด้านภาษาล่าช้าจำนวน 22 ราย (ร้อยละ 9.10) แล้วจึงหาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยโดยใช้สถิติการวิเคราะห์ถดถอยพหุโลจิสติก พบว่าปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะพัฒนาการทางด้านภาษาล่าช้า ได้แก่ การมีพื้นอารมณ์ปรับตัวช้าหรือเลี้ยงยากและการมีระยะเวลาที่ใช้จอเพิ่มขึ้นทุก 1 ชั่วโมงต่อวัน

ควรนำผลการศึกษาวิจัยที่ได้ไปประยุกต์ใช้จริงในบริบท โดยการเฝ้าระวังปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ดังกล่าวข้างต้น รณรงค์ลดการใช้จอในเด็กเล็กอายุน้อยกว่า 2 ปี รวมทั้งสนับสนุนกิจกรรมกระตุ้นภาษาในครอบครัวและชุมชน อีกทั้งควรมีการพัฒนาหลักสูตรอบรมผู้ปกครองและครูของศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในเรื่องของการสังเกตและเฝ้าติดตามพัฒนาการทางด้านภาษา

เอกสารอ้างอิง

รวิวรรณ รุ่งไพรวัลย์. Child health supervision I. ใน: เอกสารประกอบการประชุม The 13th Ramathibodi Annual Review in Pediatrics 2019.

ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา. พัฒนาการเด็ก (Child Development) [Internet]. [เข้าถึงเมื่อ 3 ม.ค. 2567]. เข้าถึงได้จาก: http://th.rajanukul.go.th/preview-5038.html

วราลี โกศัย. สมองกับพัฒนาการทางภาษาสำหรับเด็กปฐมวัย [Internet]. [เข้าถึงเมื่อ 27 พ.ค. 2567]. เข้าถึงได้จาก:http://blog.bru.ac.th/2020/03/19/สมองกับพัฒนาการทางภาษา/

เบญจพร ปัญญายง. เด็กไม่พูดหรือเด็กพูดช้า. ใน: มาโนช หล่อตระกูล, บรรณาธิการ. คู่มือการดูแลผู้มีปัญหาสุขภาพจิตและจิตเวชสำหรับแพทย์. กรุงเทพฯ: กรมสุขภาพจิต; 2544. หน้า 1–6.

เสาวนีย์ พิชัยรักษ์พร. พัฒนาการทางภาษาและคำแนะนำสำหรับเด็กที่มีพัฒนาการทางภาษาล่าช้า [Internet]. [เข้าถึงเมื่อ 27 พ.ค. 2567]. เข้าถึงได้จาก: https://www.samitivejhospitals.com/th/article/detail/พัฒนาการทางภาษาล่าช้า

Othman A. Child developmental delays and disorders: Speech and language delay. Am Fam Physician. 2021;104(4):406–14.

Rithipukdee N, Kusol K. Factors associated with the suspected delay in the language development of early childhood in Southern Thailand. Children. 2022;9:662.

สำนักงานสถิติจังหวัดเชียงราย. รายงานสถิติจังหวัด พ.ศ. 2566 [Internet]. 2566 [เข้าถึงเมื่อ 29 ม.ค. 2568]. เข้าถึงได้จาก: https://chiangrai.nso.go.th/reports-publications/provincial-statistics-report/chiang-rai-province-statistical-report.html

อัมพร เบญจพลพิทักษ์, สมัย ศิริทองถาวร, นพวรรณ ศรีวงค์พานิช, บรรณาธิการ. คู่มือประเมินเพื่อช่วยเหลือเด็กปฐมวัยที่มีปัญหาพัฒนาการ (TEDA4I). พิมพ์ครั้งที่ 1. นนทบุรี: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย; 2558.

Feltner C, et al. Screening for speech and language delay and disorders in children 5 years or younger: Evidence report and systematic review for the US Preventive Services Task Force. JAMA. 2024;331(4):335–50.

Chuthapisith J, Wantanakorn P, Roongpraiwan R. Ramathibodi Language Development Questionnaire: A newly developed screening tool for detection of delayed language development in children aged 18–30 months. J Med Assoc Thai. 2015;98(8):748–55.

Mustonen R, Torppa R, Stolt S. Screen time of preschool-aged children and their mothers, and children’s language development. Children. 2022;9:1577.

Feigelman S. Developmental and behavioral theories. In: Kliegman RM, St Geme JW, Blum NJ, Shah SS, Tasker RC, Wilson KM, editors. Nelson textbook of pediatrics. 21st ed. Philadelphia: Elsevier; 2020. p. 1075-1092.

Hannus S, Kauppila T, Launonen K. Increasing prevalence of specific language impairment (SLI) in primary healthcare of a Finnish town, 1989–99. Int J Lang Commun Disord. 2009;44(1):79–97.

Collisson BA, Graham SA, Preston JL, Rose MS, McDonald S, Tough S. Risk and protective factors for late talking: An epidemiologic investigation. J Pediatr. 2016;172:168–74.

นภัทร สิทธาโนมัย. ปัญหาพฤติกรรมที่พบบ่อยในเด็กเล็ก. ใน: วิฐารณ บุญสิทธิ, บรรณาธิการ. จิตเวชศาสตร์เด็กและวัยรุ่นในเวชปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สาขาวิชาจิตเวชศาสตร์เด็กและวัยรุ่น ภาควิชากุมารเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล; 2564. หน้า 38.