An Analytical Study of the Interpretation of Conduct Deemed as Serious Misconduct by Civil Servants

Authors

  • Anuruk Srijai Chiangrai provincial public health office

Keywords:

civil servant, serious misconduct, disciplinary proceedings

Abstract

This article aims to examine the interpretation of conduct constituting “serious misconduct” under Section 85(4) of the Civil Service Act B.E. 2551 (2008), which provides for a disciplinary offense without a clear definition or established legal elements. Despite the absence of specificity, the provision imposes the most severe penalties—dismissal or discharge from government service—which directly affect the status and rights of the civil servant concerned. This article thus analyzes the interpretative framework of this provision based on dictionary definitions, the guidelines of the Office of the Civil Service Commission (OCSC), judgments of the Supreme Administrative Court, and principles of modern administrative law.

The content includes a comparative analysis between “ordinary misconduct” and “serious misconduct,” based on three interpretive criteria: the dignity of the civil service, societal perception, and the intent of the actor. Empirical case studies are presented to illustrate enforcement practices, including instances of adultery, corruption, and conduct in grave violation of moral standards. Both the Administrative Court and the OCSC have consistently recognized such actions as constituting serious disciplinary offenses. The article stresses that disciplinary proceedings must adhere to the rule of law, proportionality, and impartiality.

Policy recommendations are proposed to enhance legal clarity and consistency in enforcement, including: (1) incorporating explicit terminology and definitional elements into Section 85(4); (2) developing standardized interpretive guidelines for supervisors; and (3) reviewing appeal and complaint mechanisms to better align with human rights and genuine principles of good governance.

References

ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน; 2556.

สำนักงาน ก.พ. การดำเนินการทางวินัยของข้าราชการพลเรือนสามัญ ตามกฎ ก.พ. ว่าด้วยการดำเนินการทางวินัย พ.ศ. 2556. กรุงเทพมหานคร: บริษัท 21 เซ็นจูรี่ จำกัด; 2556.

สำนักงาน ก.พ. คู่มือการดำเนินการทางวินัยข้าราชการพลเรือนสามัญ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน; 2562.

สุภัค สุกานต์. หลักกฎหมายวินัยและการลงโทษทางวินัยของข้าราชการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน; 2563.

กุลวดี วิเชียรชม. หลักการและแนวทางปฏิบัติในการดำเนินการทางวินัยข้าราชการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ก.พ.; 2564.

สำนักนายกรัฐมนตรี. หนังสือเวียน สร 1006/ว 15 เรื่อง การเรียกเงินจากผู้สมัครสอบ [อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี; 2516 [เรียกใช้เมื่อ 2566 กรกฎาคม 7]. เข้าถึงได้จาก: http://www.dla.go.th/work/km/home/law/3.2.9%20เรียกเงินจากผู้สมัครสอบ.p.

สำนักงาน ก.พ. หนังสือเวียน นร 0709.2/ว 8 เรื่อง การกระทำความผิดวินัยอย่างร้ายแรง [อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ก.พ.; 2536 [เรียกใช้เมื่อ 2566 กรกฎาคม 7]. เข้าถึงได้จาก: http://www.dla.go.th/work/km/home/คู่มือวินัย/ส่วนที่%203%20มต.

สำนักงาน ก.พ. หนังสือเวียน นร 0709.3/ว 2 เรื่อง การฝากราชการ [อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ก.พ.; 2538 [เรียกใช้เมื่อ 2566 กรกฎาคม 7]. เข้าถึงได้จาก: http://www.dla.go.th/work/km/home/law/3.2.15%20ฝากราชการ.

พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. 2551. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 125 ตอนที่ 28 ก (2551 มกราคม 25).

สำนักงาน ก.พ. แนวทางการลงโทษข้าราชการพลเรือนตามพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. 2551. นนทบุรี: สำนักงานมาตรฐานวินัย; 2562.

กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น. คู่มือวินัย. กรุงเทพมหานคร: กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น; 2551.

สำนักงาน ก.พ. แนวทางการอุทธรณ์และร้องทุกข์ในคดีวินัย [อินเทอร์เน็ต]. นนทบุรี: สำนักงาน ก.พ.; 2566 [เรียกใช้เมื่อ 2566 กรกฎาคม 7]. เข้าถึงได้จาก: https://www.ocsc.go.th

สำนักงาน ก.พ. คู่มือการดำเนินการทางวินัยสำหรับผู้บังคับบัญชา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน; 2562.

คณะกรรมการพิทักษ์ระบบคุณธรรม. สรุปคำวินิจฉัยคดีอุทธรณ์ทางวินัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ก.พ.; 2563.

ศิริพร เสรีรัตน์. สิทธิของข้าราชการในการอุทธรณ์และร้องทุกข์: วิเคราะห์เชิงกฎหมายปกครอง. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์. 2564;18(2):45-61.

สมคิด เลิศไพฑูรย์. กฎหมายวินัยข้าราชการพลเรือน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2557.

สุชาติ เฉลิมพรพานิช. แนวทางการวินิจฉัยความผิดวินัยอย่างร้ายแรง. วารสารนิติศาสตร์ปริทัศน์. 2561;9(2):45-60.

ไพฑูรย์ อุดมกิจธาดา. หลักการตีความกฎหมายในกระบวนการพิจารณาทางวินัย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2560.

วรรณา แก้วไพฑูรย์. การใช้ดุลพินิจของผู้บังคับบัญชาในคดีวินัยข้าราชการพลเรือน. วารสารการบริหารงานยุติธรรม. 2562;15(3):23-39.

ทศพร มูลรัตน์. การประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงของข้าราชการครู. วารสารนิติรัฐกิจและสังคมศาสตร์. 2563;1(4):143-158.

ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน [อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน; 2554 [เรียกใช้เมื่อ 2566 กรกฎาคม 7]. เข้าถึงได้จาก: https://dictionary.orst.go.th

วรพจน์ วิศรุตพิชญ์. เอกสารประกอบการบรรยายหลักสูตรกฎหมายปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิวิจัยและพัฒนากระบวนการยุติธรรมทางปกครองและวิทยาลัยการยุติธรรมทางปกครอง; 2561.

สำนักมาตรฐานวินัย. แนวทางลงโทษ. นนทบุรี: สำนักงาน ก.พ.; 2556.

ศาลปกครองสูงสุด. คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.393/2559. กรุงเทพมหานคร: ศาลปกครองสูงสุด; 2559.

ศาลปกครองสูงสุด. คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.1585/2559. กรุงเทพมหานคร: ศาลปกครองสูงสุด; 2559.

ศาลปกครองสูงสุด. คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.1796/2559. กรุงเทพมหานคร: ศาลปกครองสูงสุด; 2559.

Additional Files

Published

2026-08-31

How to Cite

1.
Srijai A. An Analytical Study of the Interpretation of Conduct Deemed as Serious Misconduct by Civil Servants. J ChiangRai Health Off [internet]. 2026 Aug. 31 [cited 2026 Sep. 9];3(2):120-37. available from: https://he04.tci-thaijo.org/index.php/jcrpho/article/view/4693