อัตราความสำเร็จในการใส่ท่อช่วยหายใจด้วยอุปกรณ์ส่องตรวจกล่องเสียงโดยตรง โดยเปรียบเทียบ ระหว่างการเรียนใส่ท่อช่วยหายใจด้วยอุปกรณ์ส่องตรวจกล่องเสียงโดยตรงและโดยกล้องวิดีโอในนักศึกษาแพทย์ที่ไม่มีประสบการณ์ในการใส่เครื่องช่วยหายใจ Success rate of endotracheal intubation

บทคัดย่อ

การใส่ท่อช่วยหายใจ เป็นหัตถการพื้นฐานในการจัดการทางเดินหายใจ แต่นักศึกษาแพทย์ที่ไม่มีประสบการณ์มีความเสี่ยงสูงต่อความล้มเหลวและภาวะแทรกซ้อน แม้ว่ามีการแสดงให้เห็นว่าการใช้กล้องวิดีโอช่วยส่องกล่องเสียงช่วยเพิ่มอัตราความสำเร็จได้ แต่หลักฐานยังมีจำกัดว่าการฝึกฝนด้วย VL จะช่วยเพิ่มอัตราความสำเร็จในการทำหัตถการโดยใช้กล้องส่องกล่องเสียงชนิดตรง (Direct Laryngoscope, DL) ได้หรือไม่ วัตถุประสงค์ การทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบอัตราความสำเร็จในการใส่ท่อช่วยหายใจด้วย DL ของนักศึกษาแพทย์ที่ไม่มีประสบการณ์ หลังจากที่ได้รับการฝึกฝนด้วย VL หรือการฝึกฝนแบบดั้งเดิมด้วย DL วิธีการศึกษา นักศึกษาแพทย์ที่ไม่มีประสบการณ์จำนวน 130 คน ถูกสุ่มแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม: กลุ่ม VL (n=65) และกลุ่ม DL (n=65) หลังจากการฝึกฝนเพียงครั้งเดียวด้วยอุปกรณ์ที่ได้รับมอบหมาย นักศึกษาทุกคนได้ทำการใส่ท่อช่วยหายใจหนึ่งครั้งบนหุ่นฝึกโดยใช้ DL ผลการศึกษา การศึกษาไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในอัตราความสำเร็จในการใส่ครั้งแรกระหว่างกลุ่ม VL และ DL (98.0% เทียบกับ 97.7%, p=1.000) อย่างไรก็ตาม กลุ่ม VL แสดงให้เห็นการมองเห็นระดับกล่องเสียงที่เห็นชัดที่สุดดีกว่า (Grade 1 view: 29.4% เทียบกับ 27.3%, p=0.030) และมีระดับความพึงพอใจที่สูงกว่า (88.2% เทียบกับ 72.7%, p=0.039) ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในเวลาที่ใช้ในการใส่ท่อช่วยหายใจหรือการบาดเจ็บของฟัน สรุปผล การฝึกฝนด้วย VL ช่วยให้มองเห็นโครงสร้างกล่องเสียงได้ชัดเจนยิ่งขึ้น และเพิ่มความพึงพอใจในหมู่นักศึกษาแพทย์ เมื่อเทียบกับการฝึกฝนด้วย DL แบบดั้งเดิม